100% Cora

Sinds ik gisteren bij de dokter was, stel ik me de vraag of het een verschil maakt of een vrouw dan wel een man naar de dokter gaat…   Ja, we lachen er wel eens mee, wij vrouwen… Dat de mensheid zou uitsterven als mannen zouden moeten bevallen en dat ze bijna doodgaan van een fikse verkoudheid. Om nog maar te zwijgen over de bijna-doodervaring van tandpijn.  Gaat een vrouw naar de dokter.   Terug naar de vrouwen, meer bepaald naar mij. Ik stond gisterenochtend kromgebogen aan de stok en ben spontaan beginnen huilen van de pijn toen ik me van de wachtzaal naar het dokterskabinet moest verplaatsen. De eerste reactie van mijn arts gisteren was:  “Oei, ben je zeker dat er verder niks met je scheelt? Heb je relationele problemen?”,  om nog maar te zwijgen van de vele goedbedoelde reacties die ik  (van vrouwen)  kreeg of ik me wel goed in mijn vel voel. Wel, neen, als ik me niet zelf kan aankleden en het bijeen brul van de pijnscheuten die door merg en been ...

Gisteren overkwam het me opnieuw: een psychologe die meende dat mijn fysieke klachten (onder de noemer “fibromyalgie” een jaar of 7 geleden gelabeld) psychosomatisch zijn. Ze meende dat na 1 uurtje samen te kunnen concluderen. Wel, kwaad word ik daarvan! Heel erg kwaad. Op 2 september 7 jaar geleden kreeg ik het Epstein-Barrvirus. Ik herstelde er nauwelijks van, kreeg heel erge spierpijnen, extreme vermoeidheid, zuurstofgebrek bij de minste inspanning, werd vergeetachtig, onthield niks meer en kreeg regelmatig ziekteopstoten met griepachtige symptomen, hevige keelpijn, oorpijn en koorts. Toen werd er gezegd dat “postvirale asthenie” na Epstein-Barr tot 2 jaar kan duren. Na die 2 jaar was het echter nog niet beter en kreeg ik het etiket “fibromyalgie” opgespeld. Ik verloor er onder andere mijn job door (plots vaker afwezig zijn werd me niet in dank afgenomen) en werk nu deeltijds als “arbeidsgehandicapte” medewerker in een plaats voor sociale tewerkstelling. Ondertussen is cor...