100% Cora

Een dagje verlof. Het begon gisteren… We hadden een dagje verlof - heerlijk in het midden van de week – en waren wat in bed blijven liggen om te Netflixen. Tegen een uur of 10 gingen we opstaan. Ik zette mijn rechterbeen uit bed, terwijl ik plat op mijn rug lag, toen ik met een plotse pijnscheut voelde dat mijn been zich wel in opsta-modus had geplaatst, maar dat mijn bekken was blijven liggen. Die pijnscheuten ken ik ondertussen. Ik krijg ze te pas én (vooral) te onpas. Tijdens het winkelen durf ik al eens los door mijn been zakken* of val ik bijna als ik opsta uit de zetel. Al weken had ik trouwens het gevoel dat mijn rechter been langer is dan mijn linker been. Zo erg zelfs dat ik laatst bij een nieuw paar laarzen heb nagemeten of de hakhoogte van beide laarzen wel degelijk even hoog is. Allicht lijken mijn benen niet even lang omdat mijn bekken constant scheef staat, ook al wordt het elke dinsdag door mijn kinesist vakkundig terug op zijn plaats geduwd.   Gisterenochtend onder ...

Gisteren overkwam het me opnieuw: een psychologe die meende dat mijn fysieke klachten (onder de noemer “fibromyalgie” een jaar of 7 geleden gelabeld) psychosomatisch zijn. Ze meende dat na 1 uurtje samen te kunnen concluderen. Wel, kwaad word ik daarvan! Heel erg kwaad. Op 2 september 7 jaar geleden kreeg ik het Epstein-Barrvirus. Ik herstelde er nauwelijks van, kreeg heel erge spierpijnen, extreme vermoeidheid, zuurstofgebrek bij de minste inspanning, werd vergeetachtig, onthield niks meer en kreeg regelmatig ziekteopstoten met griepachtige symptomen, hevige keelpijn, oorpijn en koorts. Toen werd er gezegd dat “postvirale asthenie” na Epstein-Barr tot 2 jaar kan duren. Na die 2 jaar was het echter nog niet beter en kreeg ik het etiket “fibromyalgie” opgespeld. Ik verloor er onder andere mijn job door (plots vaker afwezig zijn werd me niet in dank afgenomen) en werk nu deeltijds als “arbeidsgehandicapte” medewerker in een plaats voor sociale tewerkstelling. Ondertussen is cor...