100% Cora

Een dagje verlof. Het begon gisteren… We hadden een dagje verlof - heerlijk in het midden van de week – en waren wat in bed blijven liggen om te Netflixen. Tegen een uur of 10 gingen we opstaan. Ik zette mijn rechterbeen uit bed, terwijl ik plat op mijn rug lag, toen ik met een plotse pijnscheut voelde dat mijn been zich wel in opsta-modus had geplaatst, maar dat mijn bekken was blijven liggen. Die pijnscheuten ken ik ondertussen. Ik krijg ze te pas én (vooral) te onpas. Tijdens het winkelen durf ik al eens los door mijn been zakken* of val ik bijna als ik opsta uit de zetel. Al weken had ik trouwens het gevoel dat mijn rechter been langer is dan mijn linker been. Zo erg zelfs dat ik laatst bij een nieuw paar laarzen heb nagemeten of de hakhoogte van beide laarzen wel degelijk even hoog is. Allicht lijken mijn benen niet even lang omdat mijn bekken constant scheef staat, ook al wordt het elke dinsdag door mijn kinesist vakkundig terug op zijn plaats geduwd.   Gisterenochtend onder ...

Ik heb vandaag eens de balans opgemaakt van mijn ziektedagen van de afgelopen 8 jaar...  In 2012 werd ik ziek (Epstein-Barrvirus), had 2 jaar last van postvirale asthenie, die later tot “fibromyalgie” herdoopt werd. Foto’s zoals deze herinneren me aan mijn slechte momenten, die ik heel vaak heb... Ook al heb ik me sinds 2012 nooit meer 100% gevoeld, dan nog ben ik enorm trots op mijn dalend ziekteverzuim op het werk. Het kost me vaak heel veel moeite, maar ik probeer om niet uit te vallen. Met succes De cijfers sinds ik bij AKSI vzw in Ulbeek startte: 2016: 20 dagen; vooral veel rugproblemen dat jaar na een zware val in januari met veel lumbago’s en knieproblemen tot gevolg; 3 periodes van 8, 10, 2 dagen buiten strijd 2017: 5 dagen in 2 periodes van 3 en 2 dagen 2018: 3 dagen 2019: 0,5 dag 2020: 0,5 dag Dan zullen we maar hout vasthouden dat ook 2021 op dat vlak een goed jaar wordt! Ik begrijp dan ook niet dat veel werkgevers mensen met een chronische aandoening liever niet in die...