100% Cora

Sinds ik gisteren bij de dokter was, stel ik me de vraag of het een verschil maakt of een vrouw dan wel een man naar de dokter gaat…   Ja, we lachen er wel eens mee, wij vrouwen… Dat de mensheid zou uitsterven als mannen zouden moeten bevallen en dat ze bijna doodgaan van een fikse verkoudheid. Om nog maar te zwijgen over de bijna-doodervaring van tandpijn.  Gaat een vrouw naar de dokter.   Terug naar de vrouwen, meer bepaald naar mij. Ik stond gisterenochtend kromgebogen aan de stok en ben spontaan beginnen huilen van de pijn toen ik me van de wachtzaal naar het dokterskabinet moest verplaatsen. De eerste reactie van mijn arts gisteren was:  “Oei, ben je zeker dat er verder niks met je scheelt? Heb je relationele problemen?”,  om nog maar te zwijgen van de vele goedbedoelde reacties die ik  (van vrouwen)  kreeg of ik me wel goed in mijn vel voel. Wel, neen, als ik me niet zelf kan aankleden en het bijeen brul van de pijnscheuten die door merg en been ...

Een dagje verlof. Het begon gisteren… We hadden een dagje verlof - heerlijk in het midden van de week – en waren wat in bed blijven liggen om te Netflixen. Tegen een uur of 10 gingen we opstaan. Ik zette mijn rechterbeen uit bed, terwijl ik plat op mijn rug lag, toen ik met een plotse pijnscheut voelde dat mijn been zich wel in opsta-modus had geplaatst, maar dat mijn bekken was blijven liggen. Die pijnscheuten ken ik ondertussen. Ik krijg ze te pas én (vooral) te onpas. Tijdens het winkelen durf ik al eens los door mijn been zakken* of val ik bijna als ik opsta uit de zetel. Al weken had ik trouwens het gevoel dat mijn rechter been langer is dan mijn linker been. Zo erg zelfs dat ik laatst bij een nieuw paar laarzen heb nagemeten of de hakhoogte van beide laarzen wel degelijk even hoog is. Allicht lijken mijn benen niet even lang omdat mijn bekken constant scheef staat, ook al wordt het elke dinsdag door mijn kinesist vakkundig terug op zijn plaats geduwd.   Gisterenochtend onder ...

Waar beginnen vandaag… Wel, ik ben dus sinds meer dan 2 jaren erkend als “arbeidsgehandicapte” ( https://www.vdab.be/arbeidshandicap/watishet ). Zelf heb ik aan deze erkenning niks (of toch niet veel) en is het vooral mijn werkgever, die tegemoetkomingen krijgt in de sociale lasten, gezien mijn arbeidsbeperkingen en haar inspanningen om mij aangepast werk te verschaffen.  Het enige concrete voordeel dat ik als arbeidsgehandicapte wel heb is dat de Lijn me een gratis abonnement heeft bezorgd, ter bevordering van mijn mobiliteit. Zeeeeeeer sympathiek en allicht ook het overwegen waard om er gretig dagelijks gebruik van te maken, ware het niet dat mijn werkplaats zo afgelegen ligt, dat de Lijn ons idyllische gehucht nog niet ontdekt heeft. Kortom: ik rij alle dagen met de wagen naar het werk: 11 kilometer heen en 11 kilometer terug. Maakt een 22 kilometer per dag en op maandag en donderdag allicht zo’n 25 kilometer, gezien ik op weg naar huis een kleine omweg maak om t...