100% Cora

Sinds ik gisteren bij de dokter was, stel ik me de vraag of het een verschil maakt of een vrouw dan wel een man naar de dokter gaat…   Ja, we lachen er wel eens mee, wij vrouwen… Dat de mensheid zou uitsterven als mannen zouden moeten bevallen en dat ze bijna doodgaan van een fikse verkoudheid. Om nog maar te zwijgen over de bijna-doodervaring van tandpijn.  Gaat een vrouw naar de dokter.   Terug naar de vrouwen, meer bepaald naar mij. Ik stond gisterenochtend kromgebogen aan de stok en ben spontaan beginnen huilen van de pijn toen ik me van de wachtzaal naar het dokterskabinet moest verplaatsen. De eerste reactie van mijn arts gisteren was:  “Oei, ben je zeker dat er verder niks met je scheelt? Heb je relationele problemen?”,  om nog maar te zwijgen van de vele goedbedoelde reacties die ik  (van vrouwen)  kreeg of ik me wel goed in mijn vel voel. Wel, neen, als ik me niet zelf kan aankleden en het bijeen brul van de pijnscheuten die door merg en been ...

Een dagje verlof. Het begon gisteren… We hadden een dagje verlof - heerlijk in het midden van de week – en waren wat in bed blijven liggen om te Netflixen. Tegen een uur of 10 gingen we opstaan. Ik zette mijn rechterbeen uit bed, terwijl ik plat op mijn rug lag, toen ik met een plotse pijnscheut voelde dat mijn been zich wel in opsta-modus had geplaatst, maar dat mijn bekken was blijven liggen. Die pijnscheuten ken ik ondertussen. Ik krijg ze te pas én (vooral) te onpas. Tijdens het winkelen durf ik al eens los door mijn been zakken* of val ik bijna als ik opsta uit de zetel. Al weken had ik trouwens het gevoel dat mijn rechter been langer is dan mijn linker been. Zo erg zelfs dat ik laatst bij een nieuw paar laarzen heb nagemeten of de hakhoogte van beide laarzen wel degelijk even hoog is. Allicht lijken mijn benen niet even lang omdat mijn bekken constant scheef staat, ook al wordt het elke dinsdag door mijn kinesist vakkundig terug op zijn plaats geduwd.   Gisterenochtend onder ...

Ik heb vandaag eens de balans opgemaakt van mijn ziektedagen van de afgelopen 8 jaar...  In 2012 werd ik ziek (Epstein-Barrvirus), had 2 jaar last van postvirale asthenie, die later tot “fibromyalgie” herdoopt werd. Foto’s zoals deze herinneren me aan mijn slechte momenten, die ik heel vaak heb... Ook al heb ik me sinds 2012 nooit meer 100% gevoeld, dan nog ben ik enorm trots op mijn dalend ziekteverzuim op het werk. Het kost me vaak heel veel moeite, maar ik probeer om niet uit te vallen. Met succes De cijfers sinds ik bij AKSI vzw in Ulbeek startte: 2016: 20 dagen; vooral veel rugproblemen dat jaar na een zware val in januari met veel lumbago’s en knieproblemen tot gevolg; 3 periodes van 8, 10, 2 dagen buiten strijd 2017: 5 dagen in 2 periodes van 3 en 2 dagen 2018: 3 dagen 2019: 0,5 dag 2020: 0,5 dag Dan zullen we maar hout vasthouden dat ook 2021 op dat vlak een goed jaar wordt! Ik begrijp dan ook niet dat veel werkgevers mensen met een chronische aandoening liever niet in die...

Gisteren overkwam het me opnieuw: een psychologe die meende dat mijn fysieke klachten (onder de noemer “fibromyalgie” een jaar of 7 geleden gelabeld) psychosomatisch zijn. Ze meende dat na 1 uurtje samen te kunnen concluderen. Wel, kwaad word ik daarvan! Heel erg kwaad. Op 2 september 7 jaar geleden kreeg ik het Epstein-Barrvirus. Ik herstelde er nauwelijks van, kreeg heel erge spierpijnen, extreme vermoeidheid, zuurstofgebrek bij de minste inspanning, werd vergeetachtig, onthield niks meer en kreeg regelmatig ziekteopstoten met griepachtige symptomen, hevige keelpijn, oorpijn en koorts. Toen werd er gezegd dat “postvirale asthenie” na Epstein-Barr tot 2 jaar kan duren. Na die 2 jaar was het echter nog niet beter en kreeg ik het etiket “fibromyalgie” opgespeld. Ik verloor er onder andere mijn job door (plots vaker afwezig zijn werd me niet in dank afgenomen) en werk nu deeltijds als “arbeidsgehandicapte” medewerker in een plaats voor sociale tewerkstelling. Ondertussen is cor...

Vorige week was een heel goede sportweek: 3x gaan fitnessen en zelfs een keertje 3 km gaan zwemmen (in heerlijk warm water van 32°). Maaaaaaaaaar, zondag heeft me de das omgedaan. Zo vreselijk sneu... Want, ik was zooooo blij dat ik na een sportstop van 3 maanden eindelijk terug goed op dreef was. (zie vorige post) Het begon als een heerlijke dag, die zondag: de zon scheen, de lucht was stralend blauw en enkele vrienden wilden zo'n 10 km gaan wandelen in de Vallei van de Zwarte Beek. Ja, ik "wandel" ook een aantal keren per week 's middags na de lunch met de collega's een kleine 1 à 2 km, maar verder dan dat reikt mijn ervaring niet. En, dat heb ik helaas geweten! De wandeling van 10,5 km viel me zwaar. Ik probeerde de kopploeg geregeld bij te benen, maar moest genoegen nemen met wat achteraan mee sukkelen. En, eerlijk is eerlijk, 5 km was voor mij eigenlijk ook al goed geweest. Achteraf bleek de wandeling trouwens het etiket "gevorderd" te hebben, w...

Even 2018 overlopen op het vlak van sport: J anuari 2018: gestart met zwemmen, 2x/week na het werk, telkens 1 uurtje in een heerlijk warm zwembad Juli 2018 : veranderd naar een kouder zwembad, 4x/week 's ochtends vroeg voor het werk, telkens een uurtje Oktober 2018 : virus gehad, gestopt met sporten en de motivatie niet meer gevonden om in de donkere en koude wintermaanden om 6u vanonder mijn dons te kruipen om tegen 7u te gaan zwemmen in niet al te warm water Oktober 2018-januari 2019 : geen enkele vorm van sport, slechts af en toe een lunchwandeling van 20 minuutjes op het werk 2018 was dus zeker geen slecht jaar met 9 van de 12 maanden intensief sporten systematisch op de agenda. Eerlijk is eerlijk, 3 maanden niet sporten, dat zie je en dat voel je... Bam! 4 kilo erbij, die er echt aan plakken en van geen wijken willen weten.  Enige zinvolle oplossing lijkt me dan ook: het sporten hervatten. Op 1 januari 2019 lag ik 's ochtends in bed, nam mijn smartphone en sur...

Het gaat niet goed vandaag! Neen, gisteren eigenlijk ook niet. Fysiek dan. Want, mentaal ben ik nog steeds een verzetsstrijder. Zo eentje van het soort dat écht niet wil opgeven. Het is vandaag zondag en ik ben al de ganse dag alleen: de kinderen bij hun papa (mijn ex-man) en mijn man met zijn ouders naar zee. Een dag alleen krijg ik meestal vlot om en ook voor vandaag waren er dan ook wat plannen: beetje uitslapen, voor de middag inkopen doen en in één trek een boompje kopen voor de bloempot aan de deur, waarvan ik het buxusboompje eerder deze week naar het containerpark bande (buxusrups, weet je wel). Nadien nog gauw naar het kerkhof mama haar lavendel snoeien en dan misschien nog een stoel of 1-2-3 decaperen en wat strijken. Voor zover de misschien ietwat ambitieuze plannen. Na het opstaan merkte ik al dat mijn lijf vandaag niet in zo'n goede bui was.  Dat verergerde met het uur. Het inkopen doen ging nog, het tuincenter was al een boeiendere uitdaging. Ik en tuincentra is ...

Op de eerste werkdag van het jaar zat ik tijdens een coachingworkshop met ons team nog te huilen, omdat ik na een jaar “inactiviteit” op zwemvlak besloten had om met pijn in het hart (vandaar de tranen) na 4-5 jaar mijn lidmaatschap op te zeggen bij de plaatselijke vinzwemclub. 2x Per week in het koude water trainen was me teveel geworden en als traagste van onze zwembaan was het heel vermoeiend voor me om maar een beetje de rest bijgebeend te krijgen. Dat maakte dat de 2 zwemuren per week me heel veel energie kostten, die ik op andere momenten miste. Kortom: die eerste werkdag van het jaar was mentaal een zeer zwaar dieptepunt, omdat ik toegaf aan de fysieke onmogelijkheid/moeilijkheid om binnen het “normale sportcircuit” de enige sport te kunnen doen die ik graag doe én die mijn fysisch geneesheer me aanraadt, nl. zwemmen. Maar, diezelfde maand had ik een goede oplossing gevonden: een zwembad vlakbij met water van 32 graden, waar ik 2x per week terecht kon na het werk. Ik ...

Waar beginnen vandaag… Wel, ik ben dus sinds meer dan 2 jaren erkend als “arbeidsgehandicapte” ( https://www.vdab.be/arbeidshandicap/watishet ). Zelf heb ik aan deze erkenning niks (of toch niet veel) en is het vooral mijn werkgever, die tegemoetkomingen krijgt in de sociale lasten, gezien mijn arbeidsbeperkingen en haar inspanningen om mij aangepast werk te verschaffen.  Het enige concrete voordeel dat ik als arbeidsgehandicapte wel heb is dat de Lijn me een gratis abonnement heeft bezorgd, ter bevordering van mijn mobiliteit. Zeeeeeeer sympathiek en allicht ook het overwegen waard om er gretig dagelijks gebruik van te maken, ware het niet dat mijn werkplaats zo afgelegen ligt, dat de Lijn ons idyllische gehucht nog niet ontdekt heeft. Kortom: ik rij alle dagen met de wagen naar het werk: 11 kilometer heen en 11 kilometer terug. Maakt een 22 kilometer per dag en op maandag en donderdag allicht zo’n 25 kilometer, gezien ik op weg naar huis een kleine omweg maak om t...

Ik word de laatste tijd weer vaker gevraagd “hoe ik ermee omga” en “wat ik ertegen doe” , nu het weer helaas opnieuw killer en vochtiger wordt en meer mensen terug geconfronteerd worden met de winterse ongemakken van een leven met fibromyalgie. Dus dacht ik gisteren dat het misschien zinvol is om alle dingen die ik in mijn leven aangepast heb, eens op te sommen. Toch wel even als kanttekening meegeven dat ik geen dokter ben, totaal geen verstand van zaken heb op vlak van medische aandoeningen en maar gewoon kan meegeven wat voor/bij mij werkt. Want, ik merk toch wel dat het me veel beter gaat dan pakweg 2-3 jaar geleden, toen ik heel vaak ziek was en geregeld compleet uitgeteld meerdere dagen van de wereld was. Wat doe ik om minder last te hebben van fibromyalgie (want, ook op dat vlak wil ik graag heel duidelijk zijn: ik heb geen wondermiddel en ben zeker niet “genezen”, maar heb zelf manieren gevonden om het “ermee leven” voor mezelf draaglijker te maken): Probeer het r...