100% Cora

Ik geef toe, een beetje een rare titel. Maar, gezien ik gisteren de bevestiging kreeg van de reumatoloog dat ik fibromyalgie heb, voel ik me opgelucht. Sinds september 2013 loop ik namelijk de deur bij diverse artsen plat om gehoord te worden. Ik liet onderzoeken (op eigen initiatief) doen om vanalles uit te sluiten, steek al bijna anderhalf jaar behoorlijk wat geld in diverse voedingssupplementen (uitproberen wat helpt en wat niet). Wetende dat er mensen zijn die soms jaaaaaaaaren de ene na de andere arts consulteren vooraleer ze een stap verder zijn, vind ik nog geen anderhalf jaar redelijk O.K. Samenvattend is het feit dat ik "altijd pijn" heb een combinatie van: - postvirale asthenie (algehele lichaamszwakte en algemene vermoeidheid ten gevolge de klierkoorts van nu bijna anderhalf jaar jaar geleden) - hypermobiele gewrichten (is aangeboren en wist ik al: zorgt voor pijn in de gewrichten, maar ook in de pezen, spieren en alles wat je zo nogal hebt tussen de verschille...

Ik ben het nieuwe jaar ingegaan met een 2,5-daags bezoek aan Gent. "Ingegaan" is eigenlijk overdreven, want "ingesukkeld" past eerder. De 1ste januari ging het thans nog vrij goed (afgezien van een paar kleine niet al te hinderlijke "pijntjes"), vond ik zelf. Daags erop (onze 2de dag) ging het dan stijl bergaf: om 17 uur (nadat we 2 uurtjes in een Gentse bioscoop hadden gezeten) was de kaars op: spierpijnen overal, pijnlijke drukpunten overal en daarbovenop mijn fantastische heupen die het te voet gaan niet meer getrokken kregen. Het was zo erg dat de rest van de avond eigenlijk behoorlijk triestig was: 2 uurtjes op bed gelegen om te huilen, alsnog in het hotelrestaurant gaan eten, echter zonder er ten volle van te kunnen genieten, gauw 800 mg Brufen naar binnen gewerkt en dan terug naar de kamer. En dat terwijl ik best wel eens van het Gentse nachtleven wilde gaan proeven... De activiteiten over bijna 3 dagen (2 nachten) te spreiden heeft me dus helaas ...

1 januari 2015 = 80,10 kilo = 15 kilo af te vallen; 365 dagen te gaan

Voor wat het vastendieet betreft is het zo dat mijn papa het heeft opgegeven een 3-tal weken geleden, omdat hij naar eigen zeggen niet afviel, maar bijkwam. Zelf ben ik blij dat we voorlopig de verjaardagen en lange herfstweekends er hebben opzitten, want op zo dagen bestaat d gezelligheid voor een groot stuk toch wel uit eten. En, dat herfsteten is vaak lekker calorierijk bij ons thuis: wafels, Amerikaanse pancakes, grote speculooskoeken, spek en worst en deftige porties dampende aardappelen (al dan niet in pureevorm), weliswaar steeds vergezeld van grote porties groenten. Laatst had ik zelfs 8 verschillende groenten in één maaltijd verwerkt (neen, niet als soep). Zoals ik eerder al kort toegaf is het echte dag om dag vasten bij ons thuis sinds een 3-tal weken zo verstoord, dat men mag stellen dat er van vasten helemaal geen sprake meer is. Maar, wat we wel doen is dat we om de andere dag proberen om heel weinig te eten. Het is te zeggen: voormiddag eet ik niet maar drink veel...

Het lange verjaardagsweekend zit erop! Een jaartje ouder alweer… Heel eerlijk: ik heb me van afgelopen woensdag tot vandaag (dinsdag) niet al te veel aangetrokken van mijn vastendieet, zodat ik van een “jokerdag” bijna een jokerweek heb gemaakt. De redenen: ik had PMS, ik heb 4 dagen verjaardag gevierd en de kinderen hebben verlof en zijn dus thuis (en willen 3 x per dag eten). Niet dat ik excuses wil zoeken of zo. Maar, erover liegen doe ik ook niet! Het leek me dan ook verstandig van de weegschaal gewoon links te laten liggen. In PMS-weken weeg ik sowieso altijd al 1 à 2 kilo meer en het leek me vreselijk demotiverend om dan nog eens geconfronteerd te worden met dat gewicht. Gisteren heb ik me dan toch eens op de weegschaal gezet ’s morgens en ik was aangenaam verrast dat het allemaal nog wel meevalt. Ik woog 76 kg. Nog steeds een 2,4 kilo lichter dan 3-4 weken geleden. Vandaag heb ik me – gezien we gisteren thuis wafeltjes gebakken én gegeten hebben – wijselij...

De eerste 8 dagen zonder voedsel zitten er bijna op (vandaag de 8 ste dag). Allicht de eerste keer in mijn leven dat ik over een periode van 16 dagen gedurende 8 dagen niks gegeten heb om de andere dag.  Het straffe is dat je daar al niet meer bij stilstaat.  Want, het 12 uren eten en 36 uren niks eten is eigenlijk absoluut niet moeilijk en valt reuze mee! Ik voel me veel vitaler en vrolijker   Zo stilaan begin ik dus wel de indruk te krijgen dat dat vasten me wel ligt en voel ik me zoveel beter dan voorheen, wat op zich weinig of niks met het gewicht te maken heeft, want zo spectaculair is dat verlies nog niet, als je er rekening mee houdt waar ik wil geraken. Wat ik nu kwijt ben is slechts het topje van een heel erg dikke ijsberg ;-) Morgen eetdag: hmmm, zelfgemaakte bolognaisesaus en spaghetti. Lekker!