100% Cora

Naar aanleiding van het posten van deze foto gisteren kreeg ik zonet als tip van iemand die het goed bedoelt: " Positief denken is de sleutel..." Gezien het gisteren internationale dag van de fibromyalgie was en deze dag bedoeld is om de bewustwording rond deze ziekte te bevorderen, is het dan ook een dag van dialoog. Bij deze mijn repliek op de tip dat positief denken de sleutel is: "Ik ben de meest positieve mens op deze aardkloot,  maar daarvan wordt mijn spierpijn en vermoeidheid helaas niet beter? Nu ja, misschien dat het nóg erger was zonder positief denken, dat kan natuurlijk ook :-) De fibro is misschien niet zichtbaar in het bloed, maar de veroorzaker, de Eppstein-Bar-infectie, is dat wel. Ik kan je op de dag exact zeggen sinds wanneer ik ziek ben: 2 september 2013. Maar, ik ben positief: ik ga werken (heb mijn activiteiten wel moeten terugschroeven naar 4/5de), ik omring mezelf met positieve mensen en dingen, ik woon in een huis vol bloemen...

Weinig spectaculair, hoor ik u denken. En, op zich is dat ook niks wereldschokkends. Maar, voor mij dus wel! Sinds mijn 17 de ben ik niet meer zo “fietsachtig”, na een ongeval waarbij ik een onvrijwillige “360” maakte over een auto van een zwangere bestuurster. Door het hoge gras had ik haar niet zien aankomen en was ik een drukke baan overgestoken en heb een duikvlucht over haar wagen gemaakt, waarbij ik op het stuur van mijn fiets achter haar wagen geland ben. Ik maakte een serieuze smak en bleef liggen… totdat ik mijn zusje (zij was toen 14) hoorde roepen op me. Toen ben ik opgestaan, wilde haar niet ongerust maken. Op dat moment voelde ik niks, pas enkele uren later begon ik pijn te voelen. En nu, 23 jaar later voel ik die pijn nog: bekkenproblemen, rugklachten. De bestuurster van de wagen is er gelukkig ook met de schrik vanaf gekomen... Ik heb na mijn studententijd het fietsen dan ook opgegeven. De afgelopen 20 jaar heb ik allicht geen 150 kilometer met de fie...

... een nummer waaraan ik al vaak heb moeten denken... op ogenblikken dat helder denken probleemloos lukt. Want, dankzij de fibromyalgie die ik heb, ervaar ik enorme problemen met mijn geheugen, beter bekend als "fibro fog" of "brain fog", één van de zovele symptomen van fibromyalgie.   Je kan het vergelijken met een harde schijf van een computer die gedeeltelijk crasht en zich elke nacht opnieuw reset. Want, als ik niet zo'n "geregeld" leven zou gehad hebben in het pre-fibro-tijdperk (alles opschrijven, excelletjes voor vanalles en nog wat, de kleinste dingen in een gemeenschappelijke electronische agenda zetten), dan zou ik het nu nog moeilijker hebben. Gelukkig zijn er die agendapunten en die lijstjes, die me helpen om alles wat bij te houden. En, ja, ook e-mail is op dat vlak een zegen. Want, ik bevestig niet alleen alles per mail aan anderen, maar stuur ook mails naar mezelf! Is dat niet een beetje erover, zou je dan denken. Wel, neen! Integen...

... dat is wat ik ben bijgekomen op 1 jaar tijd. Ondanks het feit dat deze blog over me beter voelen en afvallen zou gaan, heb ik hoe langer hoe meer de indruk dat ik beter over het omgekeerde kan blijven schrijven, gezien het - sinds ik ziek werd in het laatste kwartaal van 2013 - op beide vlakken achteruit gaat met me in de plaats van vooruit. Maar, ik geef niet op! Ik ben dan ook een paar weken geleden nog maar eens een geneesheer gaan opzoeken. Ditmaal geen reumatoloog, maar een dokter gespecialiseerd in Oosterse geneeswijze. Na een bloedonderzoek en een bizar onderzoek mbt spanningsvelden, PH-waarden en meer onverklaarbaars, bleek dat ik allergisch ben aan rogge (heel erg, gezien ik als Duits-Oostenrijkse net super-graag pikzwart roggebrood at), dat mijn speeksel een te hoge PH-waarde had, dat mijn hartslag in rust veel te hoog is en dat mijn complete lijf verzuurd is van teveel "yin". Tijd dus voor meer "yang" en een omstelling van mijn voedingspatroon. Ge...

Ik ben ondertussen alweer enkele weken op de sukkel: klieren, keelpijn, oorpijn en dat ten gevolge van de fibromyalgie, zo zegt mijn huisarts. Cortisonenpilletjes en -sprays moeten nu (de 3de week) alle sinussen vrijmaken in de hoop op beterschap. Voor iemand die al enige tijd met de 80-kilo bovengrens flirt zijn die cortisonen natuurlijk een duwtje in de foute richting. Een gewicht van bijna 82 kilo is me de laatste tijd dan ook niet vreemd. Dankzij de rookstop (vandaag 413 dagen rookvrij) verbruikt mijn lichaam 300 kcal per dag minder ( Dik-zonder-sigaret ) dan toen ik nog rookte. Helaas eet ik meer, omdat ik niet meer rook. Kortom: de rookverslaving heeft plaats gemaakt voor een eetverslaving. Neen, ik zit niet aan de junkfood en steek mezelf vol met vettigs/zoets, maar ik eet veel... en ik eet altijd. Mijn mond en maag kennen geen rust meer, mijn lichaam geen hongergevoel. Het meent zelfs in een permanente staat van "hongergevoel" te zitten, wat me constant doet eten...

Ik geef toe, een beetje een rare titel. Maar, gezien ik gisteren de bevestiging kreeg van de reumatoloog dat ik fibromyalgie heb, voel ik me opgelucht. Sinds september 2013 loop ik namelijk de deur bij diverse artsen plat om gehoord te worden. Ik liet onderzoeken (op eigen initiatief) doen om vanalles uit te sluiten, steek al bijna anderhalf jaar behoorlijk wat geld in diverse voedingssupplementen (uitproberen wat helpt en wat niet). Wetende dat er mensen zijn die soms jaaaaaaaaren de ene na de andere arts consulteren vooraleer ze een stap verder zijn, vind ik nog geen anderhalf jaar redelijk O.K. Samenvattend is het feit dat ik "altijd pijn" heb een combinatie van: - postvirale asthenie (algehele lichaamszwakte en algemene vermoeidheid ten gevolge de klierkoorts van nu bijna anderhalf jaar jaar geleden) - hypermobiele gewrichten (is aangeboren en wist ik al: zorgt voor pijn in de gewrichten, maar ook in de pezen, spieren en alles wat je zo nogal hebt tussen de verschille...